26 oktober 2014

Perswijn Najaarsproeverij 2014


Het was lekker druk op deze zondag in Kasteel de Wittenburg te Wassenaar. Professionals en consumenten door elkaar heen, gezellig. Het liefst sta ik dan op een afstandje te observeren hoe 'de consument' proeft, beleeft, reageert. Net als dat ik in de supermarkt moeite moet doen om mezelf tegen te houden om aan klanten te vragen waarom ze nou juist díe fles van het schap pakken. Ik durf toe te geven dat in mijn geval het etiket, ook nu nog, best de doorslag kan geven. Wijnen zoals op de foto hieronder zouden dan zeker in m'n boodschappenmandje verdwijnen, ware het niet dat deze niet verkrijgbaar zijn bij de grootgrutter. Wel bij Brederode Wijnkopers. En "jeeej!", alsof de duvel d'rmee speelt; sprak ik laatst hier op Wijn-Blog nog m'n teleurstelling uit over het feit dat de wijnen van Hacienda Zorita niet allemaal in Nederland zijn te verkrijgen, die gaan binnenkort dus ook onderdeel uitmaken van het assortiment van Brederode. Win-win-situatie voor mij en de rest van Nederland kan natuurlijk ook meegenieten.


Over winnaars gesproken: daar waren er ook een aantal van in het Perswijn Wijnconcours. Twee categorieën daarvan spraken me zeer aan: pinot noir en zoet/versterkt. De Macvin du Jura van Domaine Labet behaalde een gouden plak, geheel terecht. Altijd interessant gebied, de Jura. Deze Macvin komt van De Geluksdruif. In de categorie 'rood boven de 25 euro' behaalde Château Brown 2009 de eerste plaats, ik heb hem hier niet geproefd maar heb de 2004 HIER besproken en de 2005 ligt nog geduldig in de wijnklimaatkast op me te wachten. De zilveren plak ging naar de Fowles Wine 'The Exception' Shiraz 2004 van "hé, daar hebben we ze weer": Brederode Wijnkopers. Een enorme intensiteit, winterwijn bij uitstek. Mag ook best een stevig prijskaartje aan hangen. Lovende woorden van de jury.


Verder zag ik mijn kans schoon nog wat onbekende mono-cépages te proeven van onder meer roter veltliner, roter traminer (savagnin rose), bouvier, rotgipfler, tintilia, ruchè en de Japanse koshu. Bij Thiessen Wijnkoopers kreeg ik VLA voor m'n kiezen: Vol de Nuit, Légende en Alt 433m, allemaal van Mas Amiel. Mooie producten, goeie producent, was er in september nog op bezoek. Ik kreeg ze ingeschonken door Master of Wine Frank Smulders, adviseur bij Thiessen. Hij gaf ook nog een masterclass die dag, witte wijnen uit de DO Rueda, met name van de verdejo. Ik had er al eerder eentje mogen meemaken, toen koos Frank zelf alle wijnen uit. Hij 'moest het nu doen' met het aanbod van diverse leveranciers. Wisselende kwaliteiten en weinig opbouw in de reeks. Hij kon er zelf helaas weinig aan veranderen. Positieve uitschieter was toch wel die van Palacio de Bornos van Wijnkoperij Okhuysen. Verrassend aan het eind was de zoete Verdejo Apasionado van José Pariente, geïmporteerd door Abbema Wines.


Ik eindigde de dag met nog een begeleide proeverij 'Bordeaux op z'n best'. De begeleiding was in handen van Edwin Raben, onderhand een bekende Nederlander aan het worden. Nog even en hij gaat stand-up comedy doen. Zo leuk en luchtig hield hij het in ieder geval wel. Rap van tong en to the point. De strekking van het verhaal was dat lekkere Bordeaux niet persé grand cru classé hoeft te zijn. Er zijn genoeg betaalbare alternatieven die je de 'Bordeaux-beleving' kunnen geven. Van de geproefde exemplaren bleef mij de Château Clos Chaumont 2010 het best bij. Een krachtpatser met maar liefst 15,5% alcohol, waar gaat dat heen. Door de uitstekende balans viel het niet eens op. De wijnen kwamen van Wijnkoperij Okhuysen. Geslaagd evenement Petri, bedankt Perswijn. Klik HIER voor nog wat meer foto's.

25 oktober 2014

Megavino 2014


Voor mij alweer het vierde jaar op rij dat ik de Megavino in de EXPO te Brussel bezoek. Elke keer weer een dilemma: wie zal ik gaan bezoeken, wat ga ik proeven? Vaste prik is de Petite Sirah van Francis Ford Coppola bij Rouseu, welk oogstjaar brengen ze dit jaar weer mee en hoe smaakt-ie? Het is de 2011 geworden en ik moet zeggen nog steeds een smaakbommetje maar veel eleganter dan voorgaande jaren, minder van dat ingekookte jammige fruit, mooiere zuren. Ook bij Château Bon Baron weer mooie wijnen met als prettige verrassing de Divo Nanto, een blend van de cabernet jura en de dornfelder. Bij Gopic BVBA proef ik het complete gamma aan Libanese wijnen, van instap- tot bewaarwijnen. Vooral de Château Qanafar 2011 is er één van hoog niveau, een blend van cabernet sauvignon, merlot en syrah. Bij Jiri Peijffers van Savino krijg ik diverse Roemeense schoonheden in m'n glas. Druiven onder meer: fetească albă, fetească regală en fetească neagră, bepaald geen fiasco's. Vooral de witte Solo Quinta verrast me. Een paar stands verder zag ik nog de Marqués de Riscal 2009, een Rioja die ook bij de Makro ligt en die ik daar eigenlijk altijd links heb laten liggen maar nu zag ik dan toch de kans schoon hem even te proeven. Dat viel niet tegen, enorm veel cacaotonen, misschien toch maar een keer apart bespreken op Wijn-Blog. Bij Sayang trok een bubbel m'n aandacht vanwege de aparte naam: "Mmuahh". Het etiket lijkt op dat van twee getuite lippen. De naam slaat dan ook op het geluid dat je maakt wanneer je iemand een zoen geeft. Ook heerlijk was weer de Block 9 Syrah Premium 2010. Uit Frankrijk de Cru du Beaujolais Juliénas van Domaine Ferraud "Les Ravinets" die me enorm beviel. Klassieke opvoeding, heel geconcentreerd, strak, elegant, mijlenver verwijderd van het Nouveau-geweld dat er binnenkort weer aan staat te komen. Bij Weingut Robert Wagner dacht ik even een 'nieuw' druivenras geproefd te hebben maar achteraf blijkt de 'findling' één en dezelfde te zijn als de müller-thurgau. De 1999 Riesling Beerenauslese Merler Adler is nog een zoet feestje in de mond. Net als even verderop de Coteaux du Layon Cuvée Privilège 2011 van Domaine de la Bougrie, uiteraard uitstekend in balans gehouden door de hoge zuren. Ik eindig de dag met een serie Chileense wijnen van de Garage Wine Company die ik alleen al vanwege de uitmonstering in m'n collectie zou willen hebben. Een klein beetje de stijl à la Niepoort, qua fles dan, niet qua inhoud. Mono-cépages van cabernet sauvignon, cabernet franc en carignan. De wijnmaker stond er zelf ook bij om de complimenten voor zijn wijnen in ontvangst te kunnen nemen. Ondanks de massaliteit, ongeveer 10.000 te proeven wijnen, toch weer een geslaagde beurs. Klik HIER voor meer foto's.

23 oktober 2014

Bodegas Palacio Viña Perdiz DOCa Rioja Crianza 2010

Ik geloof dat ik mijn oktober gerust Spanje-maand mag noemen, vandaag alweer een Spanjaard in m'n glas. Alcohol is 13,5%, twaalf maanden in Amerikaans eiken. Diep donkerrood, intensiteit 3 uit 5. Licht aromatisch in de neus, een klein stalletje, kruidig. Zacht in de mond, klein zoetje in de aanzet, hoge zuren, rood fruit, kers, kruidig, hout mooi geïntegreerd, sappig. Niet complex, simpel. Verkrijgbaar bij Wine In Black.

20 oktober 2014

Berberana DO Catalunya Dragon Reserva Chardonnay Macabeo 2011

Witte wijnen op een proeverij smaken me altijd veel beter dan wanneer ik ze thuis proef. Ik heb de neiging ze iets te lang te bewaren, voor sommige geen probleem, het merendeel moet echter zo jong mogelijk geconsumeerd worden. Deze witte Berberana van chardonnay en macabeo, alcohol 12%, proef ik slechts twee dagen na aanschaf. Ondanks dat het oogstjaar 2011 betreft ruikt en smaakt hij ontzettend fris, precies zoals ik het dus op proeverijen ervaar. In het glas licht strogeel. In de neus fris, groene appel, citrusfruit, klein beetje buxus. Ook in de mond één en al frisheid, citrusfruit, groene appel, grassig, licht ziltig, mooie zuren. Klokt erg lekker weg. Verkrijgbaar bij de AH en regelmatig in de bonus. Niet vergeten, met de wijnen van Berberana kunt u punten sparen voor een overnachting in het Hacienda Zorita Wijnhotel.

11 oktober 2014

Utrechtse Jaarbeurs: De Tasty 2014


Even was ik bang aan te moeten sluiten in een rij van zo'n 400 meter lang. Het bleek echter de rij voor een gaming-beurs, veelal dudes met backpacks, baggy trousers en facial hair. Voor De Tasty was er geen rij, ik kon zo doorlopen. Dat was niet te zeggen dat het er rustig was, verre van. Voor een eerste editie was het gewoon beredruk en dat terwijl daar vooraf nog twijfel over was. Ongegrond zo bleek, Nederland is geïnteresseerd in culinairiteit. Ik was er zelf heen gegaan vanwege de wijn uiteraard, met name de 'masterclass' van Harold Hamersma. Vier wijnen onder de loep, twee van Bacchus Wijnkoperij, twee van de Biowijnclub. Zonder meer mooie wijnen. Harold was grappig en onderhoudend, zoals altijd. Klik HIER voor een impressie.

10 oktober 2014

Hacienda Zorita Single Vineyard Magister Barreltasting


Nou snap ik best dat het een ritueel is dat bijna dagelijks plaatsvindt voor gasten van Hacienda Zorita maar voor mij zou dit m'n eerste 'barreltasting' worden, wijn proeven rechtstreeks vanuit het vat. Na de rondleiding in de kapel gaat Jaime Boville Garcia de Vinuesa me voor naar de Bodega waar zo'n 1500 vaten liggen te rusten. Helemaal vooraan zijn er 32 afgezonderd van de rest. Hierin zit oogstjaar 2012 van het paradepaardje 'Magister'. Vanaf mei 2013 was deze op vat gegaan en het zal nog 2 maanden duren voordat de wijn van nog een laatste jaar flesrust mag genieten alvorens op de markt te verschijnen. Ook in dit enorme gebouw heerst er weer zo'n serene rust die me gelijk doet denken aan het betreden van een imposante kerk of kathedraal. Het logo van de Hacienda Company heeft ook al zoiets religieus. Overal waar je kijkt vind je het terug. Nauwelijks durf ik adem te halen terwijl ik maar op de ontspanknop van m'n camera blijf drukken. Weinig aanwezig licht en een niet al te lichtsterke lens zijn helaas beperkende factoren maar de beleving is er niet minder om.


Het voelt alsof ik gedoopt ga worden maar in plaats van het hoofd worden m'n lippen, mond en keel bevochtigd. Er is geen sprake van water bij de wijn, geen wijwater maar wijn krijg ik te proeven. Nog niet helemaal 'af', ik krijg een 'sneak preview' van de toekomst, wijn in wording. In 2005 werd de eerste editie van deze wijn uitgegeven die gelijk maar even 93 punten kreeg van José Peñin, zeg maar de Spaanse Robert Parker. Toen begon men met 12 hectare, inmiddels is dat opgelopen tot 70 hectare wijngaard. Het aantal vaten van 32 stuks blijft echter ieder jaar hetzelfde. Dat betekent dus dat ze steeds strenger kunnen zijn in de selectie van de beste druiven voor deze wijn. In slechte oogstjaren wordt de Magister dan ook niet gemaakt. Dan is daar het moment: een beetje droesem in het glas, diep donkerpaars van kleur, fel magenta in de rand. Geuren van vooral vanille en kers, een beetje zwoel. In de mond een fluwelen aanzet, zachte tannines, hoge zuren, vanillemerg, kers, jammy, sappig, jong nog. Moeilijk in te schatten waar dit naar toe zal gaan, ik heb geen enkel referentiekader.


Even later krijg ik de 2010 te proeven. Die heeft al veel meer tertiaire tonen; koffie, leer, cacao maar nog steeds jeugdig. Naar eigen zeggen een bewaarwijn, ik zou het graag willen uittesten. Ik ben echter met het vliegtuig en flesjes van 100ml (maximum toegestane hoeveelheid vloeistof per verpakking in je handbagage) zijn er niet. Het geluk blijkt weer eens aan mijn zijde: in de tax-free shopping-zone na het inchecken op het vliegveld van Madrid staat het complete gamma aan wijnen van Marqués de la Concordia te koop. Dan slaat de twijfel toe; ik moet kiezen. De Hacienda Zorita de Súsar, de Abascal Vineyard HZ0 of de Magister MMX? Ik kies toch voor de Magister en zal hem eerst een paar jaar extra rust gunnen om hem op een later moment te openen, proeven en beschrijven op Wijn-Blog.

09 oktober 2014

The Haciendas Company: Hacienda Zorita Organic Farm


Slechts zes jaar geleden zijn ze hier begonnen met het maken van kaas en gelijk al behoorde die tot de beste van de wereld. In een kleine semi-blinde proeverij krijg ik drie vergelijkbare kazen te proeven die elk het neusje van de zalm van Spanje zouden moeten zijn; die van Hacienda Zorita torent er inderdaad mijlenver bovenuit, volgens mijn bescheiden mening dan. Ik hou van kaas, ik doe niets anders op m'n bammetjes voor de lunch. Soms met een likje mosterd erop of een schijfje komkommer, af en toe een extra plakje salami, maar die plak kaas is een vaste waarde. Ook gewoon tussendoor, op een toastje of als borrelhapje mag ik graag van de kaas snoepen. Ik heb er verder geen verstand van, ik vind het gewoon lekker. Pas wanneer je weet waar je allemaal op moet letten kun je het verschil proeven tussen de ene en de andere kaas.


Jaime Boville Garcia de Vinuesa, president van de lokale Slow Food Association van de Duero Vallei, steekt z'n trots over 'zijn' product niet onder stoelen of banken. Wel grappig en een beetje in contrast: waar ieder ander het zou hebben over de 'kaasmakerij', noemt hij het gewoon de 'cheese-factory', kaasfabriek dus. Wellicht ook wel een correcte benaming gezien de 'state of the art' apparatuur die er staat, "één van de geheimen om goede kaas te maken", zo verklapt hij. Zo zijn daar ook nog de selectie van de beste melk, hygiënisch werken (de werkvloer is 'off-limits' voor bezoekers), de salmuera (het pekelbad) en het rijpingsproces. Het pekelbad van zeezout en kruiden wordt nooit in z'n geheel vernieuwd, alleen maar bijgevuld. Deze is nu dus ook zes jaar oud, de toekomstige kazen gaan hierdoor alleen nog maar intenser smaken. Uiteraard staat dit bad onder constante controle en wordt er elke dag gefilterd. De wettelijke minimale rijpingsperiode voor dit soort kazen bedraagt vijf maanden, bij Hacienda Zorita blijven ze maar liefst twaalf maanden rijpen onder een constante temperatuur van 8°C en een luchtvochtigheid van zo'n 80 tot 85%.


De bloem van de distel Cynara Cardunculus wordt onder andere gebruikt als stremsel voor de zachte kaas. Tevens is er nog een harde kaas die acht dagen in Syrah heeft gelegen en een harde kaas gemaakt met tijm. De verlegen en bescheiden Gemma Cambero is de getalenteerde kaasmaakster. Kaas en wijn gaan prima samen. Normaal gesproken slik je de kaas eerst door voordat je een slok wijn neemt, op aanwijzing van Jaime neem ik een slok terwijl de kaas nog in m'n mond zit. De harde schapenkaas van rauwe melk gaat perfect samen met de Vega de la Reina 2013 Verdejo, een 'match made in heaven'! Er bestaat zoiets als de '1+1=3'-combinatie; wijn en spijs die elkaars smaken versterken, nu proefde ik de '1+1=1'-combinatie; wijn en spijs die samensmelten tot één geheel, ze horen bij elkaar, het klopt gewoon.


Behalve kaas maakt men hier ook nog Iberico ham, olijfolie en Balsamico-azijn. Vooral het proeven van de Balsamico-azijn is een echte 'eye-opener' voor me. Wat een zaligheid! Wanneer je deze eenmaal hebt geproefd kun je eigenlijk met goed verstand nooit meer terug naar die simpele flesjes uit de supermarkt. Maar liefst tien jaar lang wordt de azijn opgevoed in houten vaten. Het begint als witte wijn en wordt gedurende die periode pikzwart. Daarbij reduceert de azijn van 225 liter naar slechts 25 liter. Elke twee jaar wordt deze overgeheveld naar een iets kleiner vat van steeds een andere houtsoort. Achtereenvolgens gaat het in eiken-, kastanje-, kersen-, essen- en berkenhout. Bij azijn denk je in eerste instantie aan zuur maar deze is bijna een dessert op zich. Bij de lunch gaat hij over de tomaten en aardbeien die net 15 minuten geleden zijn geplukt uit eigen tuin. Heerlijk! Zoals al eerder op deze trip volgt wederom de teleurstelling: niet in Nederland verkrijgbaar. Nóg niet hoop ik dan maar.


Voor nog een aantal foto's klik HIER.